Sen Gülünce Şiiri - Can Barış

Sen gül gülüm
Eksilmesin dalında güller
Gül ki cana gelsin doğa
Atılsın ölü toprağı üstünden kainatın.
Sen gülünce yaylalar çiçeklenir
Mavi kelebekler,
Bir başka kanat çırpar delice…
Senin gülüşün dağıtır karanlık bulutları
Seninle selam verir her sabah güneş.
Gülüşün, dik yamaçlarda biten
Taze kokulu kekiklere ilhamdır.
Sensin çılgınca akan nehirlere sebep
Gülüşün sadakasıdır bereketli toprakların
Seni eker, senin gülüşünü biçerim harman zamanı.
Sen gül gülüm
Gül ki eksilmesin dalında güller
Göçmen kuşlar gülüşünle göçünü unutur
Kırlangıç katarları seyre dalarken seni
Gülüşünün düştüğü yerde
Güller açar yedi renk.
Yerle gök yakınlaşır birbirine
Yok olur mesafe kavramı gülüşünle
Gül ki uzakları yakına
Ayrılıkları vuslata döndür
Suya hasret çayırlarda biten gonca gül
Kıskanır gülüşünü gelincik çiçeği
Yemyeşile bezenirken yeryüzü
Gülüşünle can suyu verirsin özüme
Sen gül gülüm
Gül ki eksilmesin dalında güller.

05/01/2026