Hangi duvara assam yakışmadı gidişin.
salonda ayak izlerin kalmış.
Hala bıraktığın yerde kitabın.
Bu kadar küçük müydü evim?
Nereye dönsem sana çarpıyorum.
Yara aldıkça, kanıyor ruhum.
Saatler yine sensizliği gösteriyor.
Bunca yıl yaşadım
Elime ne geçtiyse yitirdim
Biraz daha yaşayacağım
Yalnız bir şey biriktirdim
Bir bakış, bir görüş, bir duyu, bir düşünce
Devamını Oku
Elime ne geçtiyse yitirdim
Biraz daha yaşayacağım
Yalnız bir şey biriktirdim
Bir bakış, bir görüş, bir duyu, bir düşünce
Gidiyorlar ardına bakmadan...Gözlerinde varlığıyla alevlenen yaşama sevincinin yerine,boyun eğmiş,donuk ve özlemiyle kavrulmuş bir karanlığa bırakarak...
Gidiyorlar ardına bakmadan...Yüreğindeki kum saatini,o göz açıp kapayıncaya kadar geçen ''sevgili'' den,sanki asırlarca tükenmeyecek olan ''onsuzluğa'' tersyüz ederek...
Gidiyorlar ardına bakmadan...Seni,ayışığının rutubet kokulu duvarlarına vurduğu,tek odalı onsuzluğunda,aşkınla,deliliğinle,bu hayata hep yabancı ruhunla bir başına bırakarak gidiyorlar...
Önce bir yanın öksüz kalır yokluğunda.Sonra yüreğinin o buğulu sıcaklığından mahrum kalan içindeki çocuk...
Mükemmel bir şiirdi...
Yüreğinize ve emeğinize sağlık sevgili arkadaşım...Tam puanımla kutluyorum ve listeme alıyorum bu güzel şiirinizi...
Hep giden midir bırakan kalan da bırakmıştır giden kadar...
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta