Sonsuzluk bize yalan söylerdi,
Aşkın sonsuz olduğuna inanırdık,
Karanlığa düşen güneş gibi,
Sen gittin ve her şey kayboldu bir anda.
Yitirdik sevgimizi, kaybettik umutlarımızı,
Geriye sadece acı kaldı,
Suphi bir acaip adam
Suphi benim canım ciğerim
Kimse bilmez nereli olduğunu
Susar akşam oldumu
Bir cebinde das kapital
Bir cebinde kenevir tohumu
Devamını Oku
Suphi benim canım ciğerim
Kimse bilmez nereli olduğunu
Susar akşam oldumu
Bir cebinde das kapital
Bir cebinde kenevir tohumu




Sabahları artık sevmiyorum
,Uyandığımda
Günaydın diyenim
Kahvaltı soframı hazırlayanım
Evden çıktığımda
Kapıdan beni uğurlayanım
Peşimden el sallayanım yok artık.
Ve,
Ben kimseye
‘akşama eve erken gelirim’ diyemiyorum
Akşamları da artık sevmiyorum;
Eve döndüğüm de, ne karşılayanım var
Nede(varsa) elimdeki paketleri alan
Güler yüzle, tatlı dille
‘hoş geldin’ diyenim yok artık.
Geceleri de sevmiyorum;
Seyredemiyorum balkondan yıldızları
Bir yıldız kaydığında hayıflanamıyorum
Yatağa girdiğimde
ten kokusunu alacağım yok artık
Daha doğrusu ben sensizliği sevmiyorum
Sensizlikte, gündüzüm kurşuni
Gecem katran gibi karanlık
Odam buz yığını gibi soğuk
Ben içinde donmuş gibiyim.
Orhan ERDOĞAN
O'nsuzluğun acısı o'ndan sonra başladı.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta