Bir ses gelir içimden içimi kemiren
Karanlığa dalar gözlerim, görürüm orada seni
En güzel bakışınla gülersin yüzüme,
Ve uzaklaşırsın sonra bilinmez bir derinliğe,
Kaybolursun, boğulursun,
Tutamam seni, çekip alamam karanlıktan
Her şeye yeter sandığım gücüm yetmez seni almaya
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta