Sahil boyunda hüzünlü bir gün,
Fırtına yok,rüzgar uykuda,deniz sakin,
Ayrılığın acısı için için emiyorken yüreğimi,
Ufka doğru küçülüyor,yok oluyor silüetin.
Uğurluyorum seni sabah seherinde,
Demir alacak geminin sen,güvertesinde,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta