Sen giderken ben,
Yumruğumu sıkıp ağladım ölürcesine,
Yeni tornadan çıkmış, keskin ve sivri birkaç tırnak geçti kaldı,
Bir zamanlar sıkıca tutuğun elime.
Kan ter içinde boğulurken hücrelerim kan dolu denizinde,
Yanar, ağlar, kahrolurken, kendi haline,
Sanık olan tırnaklarımı sevk edemem ben gönül mahkememe.
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta