Sen Gidersen Şiiri - Baki Ortak

Yar…
Sen gidersen
bu şehir sadece sessizleşmez,
haritadan silinir.
Saatler durur meydanlarda,
duvarlar çatlar içimde.

Sen gidersen
kaldırımlar adımı tanımaz,
pencereler yüzüme kapanır.
Bir sokak lambası bile
ışığını esirger benden.

Bu şehir,
senin adınla nefes alırdı.
Sabahlar seninle uyanır,
akşamlar sesinle karardı.
Şimdi her köşe başı
bir terk ediliş provası.

Yar…
Gidişin deprem olur,
yerle yeksan eder beni.
Taş taş üstünde kalmaz
ne evimde
ne yüreğimde.

Ben aklımı
senin gülüşüne asmıştım,
o gülüş çekilince
düşündüğüm her şey dağıldı.

Ateşe veririm bu şehri,
kül olur anılar,
sebebi sensin yar.
Ama bil ki
yakan elim değil,
yanan içimdir.

Dumanı göğe yükselir hasretin,
gökyüzü bile
bu yangına ağlar.
Yağmur yağsa
söndürmez,
çünkü bu ateş
adını bilir.

Yar…
Ben senden sonra
bir şehir değil,
bir enkaz oldum.
İçimde çocuklar ağlar,
içimde susmuş dualar.

Ve zaman…
O bile geçmez bu sokaktan.
Çünkü sen yoksan
gelecek de yok.

Sonra bir ses kalır geriye,
külün içinden konuşan:
“Bu acıyı yazan kim?” derler.

Derim ki;
adım bir mahlas artık,
yükü ağır, sözü yaralı…
Bu yangının künyesi
Kul Ortak.

KUL ORTAK