Sen Gelince Aklıma

SEN GELİNCE AKLIMA

Sen gelince aklıma,
Sevdan çiçek açar bahtıma.
Güneş gibi doğarsın geceme,
Umudu taşır gönlüme.

Her gece kabuslar içinde,
karabasanlar çöker üzerime.
Afakanlar basar yüreğimi,
kan ter içinde bölünür uykularım.

Akrep sancısı delik deşik düşlerimde,
sigaram efkâr tüter derin bir ah çekişte.
Gün geceye sığmaz; çile ömre, insan kabına,
başımızdan, yolumuzdan eksik olmaz bela.

Sen gelince aklıma,
Sevdan çiçek açar bahtıma.
Güneş gibi doğarsın geceme,
Umudu taşır gönlüme.

Zehir zemberek bir hayatın serencamında
sonra aklıma sen gelirsin:
Tufan durur, bahar gelir,
cehennem ateşine yağmur olur,
yağar durur öfkem sönünceye.

Gül dalımda açarsın,
sol yanımda, kalbimin tam üzerinde
kök salarsın; baharı taşırsın gönlüme.

Sen gelince aklıma
gözlerim dolu dolu oluyor,
konuşsam sesim titriyor,
boğazım düğümleniyor,
kelimeler boğuluyor.

Bir şeyler söyle bana,
bir şeyler söyle, susma.
Bir sesin gelse bir nefeslik yoldan,
bir umut sızsa kör karanlıktan.

İçimde çırpınan biri var:
konuşmuyor ama bağırıyor,
susuyor ama ağlıyor.
Bir gölge gibi dolaşıyor damarlarımda,
bir boşluk gibi büyüyor göğsümde.

Sen gelince aklıma,
Sevdan çiçek açar bahtıma.
Güneş gibi doğarsın geceme,
Umudu taşır gönlüme.

Bir rüya gibi geçiyor zaman,
tutunamıyorum kıvrımlarına.
Her saniye bir yara açıyor,
her nefes eksiliyor içimde.

Gecenin koynunda bir ses duyuluyor:
ben miyim o, yoksa yankım mı?
Bir yıldız düşüyor gözlerimden,
bir dilek tutuyorum, ama dilek de kayboluyor.

Ayaklarımda zincir, kalbimde fırtına.
Yürümek istiyorum, ama yol yok.
Tutmak istiyorum, ellerim titriyor.
Sevmek istiyorum, yüreğim kanıyor.

Bir ışık arıyorum,
kırık bir aynada kendimi tanımaya çalışıyorum.
Sen varsın belki bir kıyıda,
sesin bir dua gibi dolanıyor kulaklarımda.
Bana bir şeyler anlat,
benim sesim kısılıyor.

Sen gelince aklıma,
Sevdan çiçek açar bahtıma.
Güneş gibi doğarsın geceme,
Umudu taşır gönlüme.

Fatih Mehmet Yiğit