Çölün ortasında yağmur damlası gibiydin.
Kavrulmuş gönlüme umut oldun,
Bu çorak kalbi yeşertmek için...
Sensizlikten kuruyup, erirken
Medet! Medet! diye yakardım Mevlaya...
Duam oldun, en içten istenen!!!
Hayır, nasip etti Yaradan,
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta