Bir yılı aşkın geçti kıyameti andıran o geceden,
Sensiz geçen o yılı da devirdim mahcup bir tavırla.
Zaman o kadar kayıp ve her şey o kadar kirli ki,
Alışamadım güneşin ışığından gelen yalnız aya.
Fakat hala ayaktayım sana menzup bir acıyla,
Bir saatim, bir günüm bin işkenceden de aşkın.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta