Kristal boncuk gibi damla damla gözlerim akıyordu,
Yüreğimden zehir zemberek isyanlar sızıyordu,
Ayaklarım demir çivileri ile çakılmış duruyordu,
Sen döndün,
Bayramı görür oldum…
Dudaklarımdan çıkan ezgilerim ağlıyordu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
