Beni çölden, çöle atsan,
Yine senden umut kesmem,
Garipler içine katsan,
Yine Sen'den umut kesmem.
Ömrümüz besli kafeste,
Daima kulağım seste,
Can çıkarken son nefeste,
Yine Sen'den umut kesmem.
Dolaştırsan halden hale,
Hoştur senden gelen çile,
Ölümden ötede bile,
Yine Sen'den umut kesmem.
Şu gönlümün yaresine,
Sen merhemsin çaresi ne,
Atsan veyil deresine,
Yine Sen'den umut kesmem.
Arasat’tan aşırtsan da,
Mahşer günü şaşırtsan da,
Ol sırattan düşürtsen de,
Yine Sen'den umut kesmem.
Feymânî’nin tapusunda,
Sen gizlisin yapısında,
Cehennemin kapısında,
Yine Sen'den umut kesmem.
Kayıt Tarihi : 14.1.2026 01:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Aşık Feymani'ye aittir




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!