Belki bu şehrin meltemindeydi, o güldükçe kısılan gözlerin.
Belki açan gökkuşağındaydı, aşk kokan en güzel çiçekler.
Belki ağzından dökülen baldı, bana söylerken aşk dolu yalanlar.
Belki benim sana teslim ettiğim kalbimin yarısıydı kırık parçalar.
Bahaneydi eften püften sebepler,
Sen sıkılmıştın ikimizden.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta