Roman gibi insanlardık aslında,
Ama herkes sadece arka kapağımıza bakıyordu.
Bilmiyorlardı içimizdekileri,
Bilmiyorlardı içimizden geçenleri,
Okusalar seveceklerdi aslında,
Uzundu kelimeler anlam veremiyorlardı bir bakıma ,
Biraz kafa yorulsa ne kadar mâna var göreceklerdi aslında ,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta