Sen benim virgülümsün,
Cümlelerimin telaşına değen yumuşak bir dokunuş.
Hayat dediğim o uzun paragrafta
Nefes aldığım tek yer sensin.
Nokta olsan korkardım,
Bitiş demek olurdu.
Ama sen virgülsün;
“Devam edeceğiz” diyen bir umut,
“Henüz bitmedik” diyen bir kalp atışı.
Sana her gelişimde
Biraz duruyorum,
Biraz bakıyorum,
Sonra daha güçlü devam ediyorum.
Çünkü sen,
Bitirmeyen sevgisin.
Sen,
Cümlemi güzelleştiren tek işaretsin.
Ve bilirsin,
Herkes bir noktaya varmak ister hayatta,
Ben sana varmak istemem.
Çünkü sana varmak bitmek olur,
Oysa ben seninle sürmek isterim.
Cümleler uzasın,
Satırlar çoğalsın,
Zaman araya girsin,
Ama sen hep orada kal;
İki kelimenin arasında,
Kalbimle aklımın tam ortasında.
Sen benim virgülümsün,
Dağılacağım yerde toparlayan,
Susacağım yerde fısıldayan,
Yorulduğumda omzuma konan sessiz bir şefkat.
Bazen bir bakışın,
Bazen bir gülüşün,
Bazen sadece adımın dudaklarında bekleyişi…
Ve ben her seferinde
Cümlemi sana doğru kıvırıyorum.
Çünkü en güzel devam
Seninle başlıyor.
Ve gün gelir de
Hayat bütün kelimelerini tüketirse,
Ben yine sana yaslanırım.
Çünkü sen benim virgülümsün;
Bitmeye razı olmayan cümlem,
Vazgeçmeye yanaşmayan kalbim.
Dünya susabilir,
Zaman yorulabilir,
Ama biz…
Bir nefes daha alırız.
Sonra bir nefes daha.
Ve herkes noktayı koyarken,
Biz sadece
Devam ederiz…
Kayıt Tarihi : 25.2.2026 01:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!