Sen Beni Kaybettin Şiiri - Gül Kabacaoğlu

Bir gün…
Bir gün eline alıp bu satırları okursan,
İçine bir boşluk çöksün isterim.
Çünkü ben seni severken
Sen beni yarı yolda bıraktın.

Ben sana kalbimi verdim,
Sen benden kaçtın.
Ben seninle bir hayat umdum,
Sen bir yalanı gerçek gibi oynadın.
Şimdi geç oldu…
Çok geç.

Hani sorarsın ya bazen,
“Neden böyle oldun?” diye…
Söyleyeyim:
Ben böyle olmadım,
Sen böyle yaptın.

Ben ağlarken sen sustun,
Ben kırılırken sen baktın,
Ben can çekişirken sen gittin.
Şimdi pişmanlık sana yakışır mı bilmem
Ama bana yaşattıkların yakışmadı.

Bak, hâlâ içimde bir sızı var
Adını her duyduğumda kıpırdayan…
Ama artık o sızı sadece hatanı vurur yüzüne
“Beni kaybettin.”

Ben seni çok sevdim,
Sen beni hiç anlamadın.
Ben sana dürüst oldum,
Sen bana yalan.
Ben pervane oldum diye ışığına
Sen beni değersiz sandın.

Şimdi uzaklardan bak bana…
Gör yüzümdeki gücü,
Kalbimdeki yeniden doğuşu.
İçinden bir ses desin ki:
“Keşke böyle yapmasaydım.”
Keşke…

Çünkü en büyük cezan,
Benim sana hala iyi gelecek kadar temiz,
Seninse beni hak etmeyecek kadar kirlenmen.

Unutma…
Bir kadın gerçekten severse,
Tüm dünya güzelleşir.
Ama o kadın kırılırsa,
Senin dünyan kararır.

Ve sen,
Benim ışığımı söndürdüğün gün
Kendi karanlığında kayboldun.
Kömür gözlerinin yaktığı ateşte yandın.
Mezarındır kalbim, içime gömdüm sessizliğimde.