Sensizim demekten yoruldum her şiirimde sana,
Kısır döngü bir sevgiyle yoğrulup her yeni güne,
Yine sensiz başlamak gün diye sürgünlere,
Uyandığım anda senin yüzün yerine
Aynalara bakıp mest olmaya başladım,
Çift kişilik kocaman yatağımızda...
Tek kişilik paranteler atmaya başladım,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta