Eza oldu hayat; kabuslara yatıp, kabuslara uyandım.
Zeytin yeşili olup bir küçük kızın gözlerinde buldum kendimi sonra.
Günler günlerde solup geçerken,
İzmir’in lodosunda bir Ezgi’ydi beni çağıran…
İşte aradığım bu olmalı;
Ne çok fazla ne de az; beni bende bulmalı…
Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi
Devamını Oku
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi
