Yine akşam yine hüzün kör karanlıkta, kırık dökük ayna’da ki yansımalarda sen...
Yüreğine çiğ düşmüş bedbah şairin, sessizliğinde kopan fırtınada ben...
Attığı her adım da gerilerken ayakları, uzaklaştıkça peşine gölgeler takılan sen...
Yorulmuş koca çınarın gövdesinde barınan, yaraymış misali kökünden çıkarılan ben...
Hasreti denize döken dinmez gözyaşında, akan her damlanın düşüşünde sen...
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta