Küçükken papatyaları koklamak gelmezdi aklıma,
Yapraklarını tek tek sayardım, çift ise kopartmazdım.
Çünkü hep beni seveceğini umardım, o bahçeye girdiğimde…
Seni görmekten çok o çiçekleri yolardım toprak anadan.
Sonralarda bahçemde papatyalarım bitti,
Ve hala beni sevmen benim için yeterliydi.
Yerin seni çektiği kadar ağırsın,
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..
Devamını Oku
Kanatların çırpındığı kadar hafif..
Kalbinin attığı kadar canlısın,
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç...
Sevdiklerin kadar iyisin,
Nefret ettiklerin kadar kötü..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta