Sen Aklımdan Çıkmadın Şiiri - Adem Efiloğlu

SEN AKLIMDAN ÇIKMADIN

Fatih gibi savundum, arşa çıkan aşkını,
İkrarımdan ar çıktı, sen aklımdan çıkmadın.
Onurumla taşıdım, beni yakan aşkını,
Canım bile zor çıktı, sen aklımdan çıkmadın.

Felek, azap verse de ateşler yaktım suya,
Rüyasına sarmazsa, nota verdim uykuya,
Kafa tuttum korkmadan, en insafsız pusuya,
Saçlarımdan ter çıktı, sen aklımdan çıkmadın.

İçimdeki zindana, prangalar çattıysan,
Bu müstesna sevdaya, sende değer kattıysan,
Şu biçare kalbime, nasıl imza attıysan,
Sözcüklerim sır çıktı, sen aklımdan çıkmadın.

Sabır denen dilbere, ara sıra kızarken,
Çivi çakar sadakat, saygı oyun bozarken,
Bahtıma düşen hüzün, kaderimi yazarken,
Düşman bile yar çıktı, sen aklımdan çıkmadın.

Önüme kitap gibi, serilirken gerçekler,
Merakım, benden fazla, yaşar mı kelebekler,
Sevdamın büyüsünü, kıskanırken çiçekler,
Kokusundan bir çıktı, sen aklımdan çıkmadın.

Sis çöker yüreğime, gözyaşlarım dökülür,
Bulutların esması, üzerime yıkılır,
Fırtınanın önünde, hatıralar yakılır,
Ciğerimden kor çıktı, sen aklımdan çıkmadın.

Tövbelerim vuslatın, küllerinde yandılar,
O Zümrüdü Anka’yı, şiirlerim sandılar,
Bir bengisu içinde, bedenimi sundular,
Gözlerimden fer çıktı, sen aklımdan çıkmadın.

Ademi misafir et, varlığının çoğuna,
Ömrüm tükendi işte, düştüm gönül ağına,
Son arzumu yazmışım, bil ki gönül dağına,
İnatların sur çıktı, sen aklımdan çıkmadın.

Adem Efiloğlu
18 Şubat 2026
Saat.00.23