Sen Adisin, Ben Aşık. Şiiri - Elif Akçasarı

Şuan parmagında taşıdığın yüzükten daha hafifti varlığım.
Beni neden tutamadın?
Korktun mu düşerim diye? Hiç bir neden yokken bu vazgeçiş niye!
Al, kalbim yüzük olsun parmaklarına..
Al, nefesim tebessüm olsun dudaklarında.
Yalandan başka birşey çıkmayan dudaklarında, ufacık bir tebessüm olabilmek için nefesimden vazgeçerim adam!
Hadi gel, bir anlaşma yapalım.
Sen nefsinden vazgeç, ben nefesimden..
Yani sen orospu çocuğu olmayı bırak, bende bir orospu çocuğu daha tanımadan bu hayatı bırakayım..
Bak o zaman nasıl herşey yoluna girecek.
Sen yoksun, Haziran hala aynı. Hala yaşanıyor.
Sen yoksun, Kadıköy hala sarhoş. Hala yan çiziyor.
Ve ben hala oraya gidiyorum.
O sokaklara yalnızlığımı bırakıp, başım dik bir halde geri dönüyorum.
Unutma ki; başımı yere eğen tek şey senin yokluğundur..
Ve şunuda bil ki; senden sonra seveceğim tek erkek senin oğlundur!
Ben unuturum herşeyi, seni affedebilirim sevgilim.
Sen bir adım at, elinden tutup ben çekerim seni.
Sana kızmak ne haddime.
Hangi dalga denize küsebilir?
Hangi şiir, şairinden vazgeçebilir..
Sen yazdın beni, baştan aşağı sen yazdın.
Bu yüzden insanlar beni sevmiyor biliyorum.
Terbiyesiz diyorlar, düzeltmeye bile çalışmıyorlar.
Eh, nede olsa senin kaleminden çıkan edepsiz bir şiirim sadece.
Doğru, düzelmem. Son noktamı dahi sen koydun neticede.
Şimdilerde tüm harflerim birbirine girdi.
Gelip bir el atsan diyorum.
Yazsan, çizsen, silsen..
Senin dediğin gibi sevgilim Bir adiyim, bir aşık.
Sen adisin, ben aşık..