Sen Şiiri - Ozan Ahmet Zile

Şu âlemi cihana huzur veren.
Mutlu eden,hüzün veren sevindiren
imtihan ederkende yardım eden.
Evvel sen ,âhir sen ,şimdi sen .

Tavuk suyu îçer sana bakar,
Ceylan suyu içer etrafa dalar
Timsah o an nasibi kapar
Gözyasiyla parçalar rızıkda sen .

Her yer intizam, muazzam dengeler
Sebepler olayları perdeler.
Görünmez bir güç heran her yerdeler
Varlıkda yoklukda sqbırda sen

Zerreden kürreye akıl sır ermez
Yıldızlar akmaz dünya dönmez
insan ilmi , beyni bu yükü çekmez .
Batın da zahirde sebebde sen . !

Ol dediğinde olur,dur dediğinde durur,.
insanoğlu sebep kendisi sanır .
Arı vız vız tilki kıyamda ,kedi mır mır .
Ezanda köpekleri ulutan sen .

Mandalin portakal dilim dilim,
ambalaj harika güzel bir sunum
Îzzette ikram da yok bir sorun
Sebaat ve nebaatta ilimde sen .

Çalıştım başardım ,yürüdüm yol aldım,
Trnaklarımla kazıdımda bu güne vardım
Sana yardımı ne çabukda unuttun ,
Sebepde sonucda ,nasipde sen .!

Ozanım sözler uçuşup gider.
Bazıları üzüp, bazen hoş eder,
Kalp hakkın nazargahı oraya nazar eder
Hiç bir yere sığmayan yürekde Sen .!!
[Ozanahmet]