Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Yüreğinize sağlık kaleminiz daima su gibi durmadan aksın ilhamınız nehir olup çağlasın güzel yazan kaleminiz dilerim hiçbir taşa takılmasın kaleminiz güzel şiirler yazdıkça hep ışıldasın ilham periniz daima sizinle olsun yürekteki sevginiz asla bitmesin kaleminiz hiç tükenmesin kaleminizi ve sizi candan kutlarım Saygı ve sevgilerimle.+.+10
Yürekten; derinlerden dökülen duygu dolu bir sevda şiirini hissederek ve zevkle okudum.Anlam dolu dizelerde sevgiliye duygusal seslenişler akıcı bir şekilde sıralanmış.Yazan yüreğinizi ve usta kaleminizi tam puanımla kutluyorum.Sevgi saygı ve selamlarımla...
Sevenin aklında ve yüreğinde dalganan duygulardır aşk, şiirinizin yansıttığı duygu çok duyarlıydı Hikmet Bey, kutlarım. Mutluluklar sizinle olsun!(10on+)
Şarkı tadında, anlam değeri yüksek, etkili ve sımsıcak bir eser okudum. Tebrikler sevgili dost. (10+Ant.)
Sevgilerimle...
Nafi ÇELİK
Gece rüyamda gündüz hayalımde
Acı ve tatlı geçen her günümde
Şu fani Dünyada geçen ömrümde
Kış ım baharım hazanımsın sen.
Şiiirin tamamı bir başka ama içimde bu dörtlüğü özel alasım geldi eline yüreğine sağlık ağabeyim
Farkındalık; algı ve tahlil kabiliyetimizi güçlendiren bir unsur; hayatımıza yön veren en ince detayları okuma olayıdır... Ruhumuza derinlik, perspektif katar, hayata bakışımızı geliştirir; güzellikleri görmemizi, işitmemizi, hissetmemizi sağlar; bu hissiyat, vefa duygusunu perçinler... Kişi; kendini bilir...
'SEN' Şiiri; bu haslerlerin ürünü... Muhtemeldir ki; eş'e yazılmıştır. Sn. Hikmet Atış Beyefendi'nin şiiri takdire şayandır bu yönüyle...
Saygılarımla
Metanet Yazıcı
Yapmacık vurgulardan uzak duyguların doğallığı dizelere renk katmış. Dolu dolu bir sesleniş içeren şiiriniz için sizi kutluyor ve başarılı çalışmalarınızın devamını diliyorum.
Andıkça hızlanır durur bu yürek
Volkan gibi parlayan yanımsın sen
Seviye içten bağlı kalmak gerek
Tutunacak yegane dalımsın sen
şiirinizi beğeniyle okudum başarılarınızın devamını dilerim saygılarımla+10
Gece rüyamda gündüz hayalımde
Acı ve tatlı geçen her günümde
Şu fani Dünyada geçen ömrümde
Kış ım baharım hazanımsın sen.
Bu sevda sırf dünyada değil ahirette de sürer... Mısralara yansıdığı kadarıyla sıradan bir sevda olmadığı belli... Allah nazarlardan korusun...
Saygı sevgi ve muhabbetle sayın abim...
yüreğinize, elinize sağlık dost... güzel şiir için kutluyorum sizi... tebrikler
Bu şiir ile ilgili 105 tane yorum bulunmakta