Seni, sensiz yaşamakla kaybettim ben, Yalnız sevmeyi, senden öğrendim ben,
Keşke diye başlayan sözlerin esiri oldum ben,
Sınırsız sandığım düşlerimin sonuydun sen.
Ay gibi doğardın dünyamda, Yıldızım kaydı yokluğunda,
Şiirimin teması olarak kaldın,
Eskiyen şiirlerin tozlu mısralarında.
Sonbahardaki yapraklar misali ayrıldı yollarımız,
Neden akşamlar sensiz, bir o kadar ıssız,
Bilemem nerelerdesin, kiminlesin, neylersin… Bu kalp hep seni sevdi bunu böyle bilesin.
Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.
Devamını Oku
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil
Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta