Sen güz mevsiminde sımsıcak güneş misali,
Çorak topraklara hayat veren yağmurlar gibi.
Sen uyanmak istemediğim düşüm, tatlı sevgilim.
Sen hayat veren, sevmeyi ve sevilmeyi öğretensin.
Unutamadığım düşüm, tatlı hülyam, sevgilimsin.
Sen uğruna gözyaşı döktüğüm ilk ve son aşkımsın.
Özleminle bile bir başka tapılansın,
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta