Gözlerim yorgun,uykusuz herzaman ki gibi.
Ellerim üzgün, düşüncelerimi tartıyor yine.
Saat sabahın dördü,odamda sokak lambasının ışığı.
Gölgem, yorgun görünüyor yine.
Başım ağrılar içinde gözlerim kanlanmış.
Sana duyduğum özlemi yazmaya çalışıyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta