dokunmak sonsuzluğun dudaklarına,
kaçırmak “yangın yerinden orkideler”i
yitip gitmek sonra gözlerinde,
bir “beyoğlu düşü”nde,
ve kapsama alanından çıkmak bütün hüzünlerin
öperek bütün “şarkılı dudakları”…
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta