uzaktasın ama
hep özlemim olacak birisin
biliyorum gidemeyecek yerdesin
hüzünler asılıyken yüzümde karşıma çıktın
kırıkken kanadım kolum dostum oldun.
tepelerde yükseklerde erişilmeyecek,
eşi benzeri bulunmaz meyve gibisin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta