Soğuk kış günlerinin o dondurucu soğukluğunda
Çaresizlik ve yanlızlığın bir karabulut gibi kapladığı
Yapayanlız ümitsiz dolu bunalımlı günlerimde
Sen yanlız sen vardın içimde
Sendin bana karanlıklar içinde aydınlatıcı ışık veren
Yaprakların sarardığı toprakların kuruduğu bir ortamda
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta