Sen aydınlık günlerin karanlığı
Parlayan güneşe zalimce davranan
Yıldızları umutsuz kimsesiz bırakan
Zalimlerin elebaşısın sen delisin
De ki niye; niye olacak vicdansız
Güneşe ne kinin vardı söndürdün
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




başta övgü ve birazcık intizarlı başladı ama sona doğru bir intizar şiiri olduğu anlaşılmaktadır.
Emeğinize sağlık saygılar
tebrikler
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta