aşk unutulmuş bir şemsiyedir bende
yaprak yaprak dökülünce yağmur
açılır kumral bir gül avucumda
yalnız mutluluğumun maskesi düşer
gölgeme siner umutsuzluk
siler gölgemi su
şehrin sokaklarında sen tek başına
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
