Şems Gitti Leyl Oldu

Gitti…
Şehir durdu, saat sustu,
Ben yürüdüm ama yol yoktu.
Yaşıyorum dediler,
Doğru;
Ama hayat benden çekilmişti.
Ölü değilim dediler,
Doğru;
Ama mezarım içimdeydi.
Bir dost gitti,
Ardından dünya eksildi.
Geriye kalan her şey
Yerinde ama anlamsızdı.
Ne söz tutar oldu beni,
Ne ilim,
Ne kalabalık.
Kalbim, kendi içinde
Bir harabeye döndü.
Dediler ki: “Sabret.”
Oysa sabır,
Böyle bir yoklukta
Sessizce yanmaktır.
Ben de yandım.
Ama kül olmadım.
Çünkü ateş,
Yakmak için değilmiş meğer,
Özü ortaya çıkarmak içinmiş.
Şems gitti…
Ben kaldım.
Ama ben dediğim şey
Benden gitti.
Şimdi bilirim:
Bazı ayrılıklar,
İnsanı benlikten ayırır.
Ve o vuslatın adı
Aşktır.