Kaldı Şiiri - Dağlar Özügüç

Bir tek yıldız kaldı sinemde kanayan,
Zulmet-i sadrımda mıh gibi çakılan.
Bir de gecenin koynunda yakamozlar…
Şeb-i târı yaran bir sır misâli,
Hâmuş amma inâd ile parlayan.
Gecenin bağrında saklı bir âhım var,
Her nefeste küllenip yeniden yanan.
Hicrânın ateşiyle köz olmuş gönlüm,
Küllerimden doğan bir anka misâli dirilen.
Sanma ki sükûtum aczimdendir,
Sabrım, celâl ile yoğrulmuş bir fermandır.
Her karanlık bağrında bir şems taşır,
Ben ki zulmette nur arayanlardanım.
Ama sokaklar aynı fikirde değil
Gamla mest olup düştüm firkatin girdabına
Tesellim bir hayâl-i zülf ü bir bakışta kaldı