Kim demiş, kadın yalnız başına yürüyemez diye...
Dikenler kanatsa da, bahçesinde tohumlar fidanlanır yine.
Avucunda ölmüş çiçekler canlanır yine.
Kim demiş, korkusuzca yıllara meydan okuyamaz diye...
Ay dolanır geceye
Rüyalar buyur bir güzel Selviye!
Umut eker, toprak anadır her an çoğalır.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



