Benim iki kalbim var:
Biri benim,
Diğeri,bana verip de almayı unutan kişinin.
Çarpar bazen ikisi de heyecanla.
Sonra,
Şimdi yoksun ya,
İhtimaller de yok.
Yürek çarpıntılarım boşuna,
Sen yoksun ki,
Hiçbir sokağın sağında,solunda;
Hatta sonunda.
Ağladık,
Ağlamak yok diyerek...
Güldük,
Acıları bir kenara iterek...
Sevdik,
Bu son,ölümüne diyerek...
İçinden söyle sevdiğim,
Kimseler duymasın sözlerini.
Gözlerini de kapat,
Kimseler görmesin içindeki beni.
Elini uzat,durma tut elimi;
Yalnız kimseler görmesin
Neleri kabullenmedik ki!
Yitip giden yılları,
Masumluğumuza inen en acımasız tokatları,
Ayrılıkları,
Üstünde kısa özgeçmişimiz yazılı
Beyaz mermer taşları,
Bu kadarı da fazla
'Yeter! 'demeli biri kadere.
Bugün bahar,
Yarın bahar;
Hergün bahar olmalı
Ezbere geçen günler.
Herkesin bir hikayesi vardır,
Tozlu raflarında sakladığı.
Zaman zaman okunan
Okudukça hatırlanan.
Girişi aynı;
Düğüm ve çözümü herkesçe farklı.
Bulutlar küsmüş sana,
Sevdanı taşıyamamışsın sonsuzluğa.
Kalemin yüreğindi hani,
Aç gözlerini...
Satır satır okudum seni,
Uyandırdım bendeki seni.
Bazen,
Kokusunu duyuyorum anıların,
Yalnızca duymak,dokunamıyorum.
Tek başınalığımın içinde;
Karanlığın dışındayım.
Tüm beklentilerim kapının ardında,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!