Sessizce bakıyorum sana
Gitmek zorunda kaldığım an
Bu son sözlerimiz olacak
Söylediğin her kelime,
Kalbimi parçalıyor,
Ne sebep ne umut, kalamaz artık
Hayattan bir ışık, alamaz artık
İkimiz de huzur, bulamaz artık
Ayrılınca şimdi, ne oldu sanki
Ağlasa ne fayda, gözlerin artık
Birbirimizi seviyorduk.
Göz göze geldiğimiz o ilk anda,
geleceği konuşmaya başlamıştık bile.
Bir karavan,
bir sahil,
birlikte uyanılan sabahlar…
Bir gün uyanamazsam,
Gözlerim sabahı göremese…
Ve sen, BANA
“beni seviyor musun hâlâ?”
bile dememişken,
YA Yarım kalırsak…
Gönlüme düştüğün , ilk anda
Nefesim kesildi ,o bakışında da
Giderken arkanda, baktırdığına
Bir kere sevdiğini söyle, öyle git
Gönül sahnemde ,oynadığın yerde
Şimdi sen gittin
Giderken verdiğin busenin
Bende tekrar kavuşma hissi bıraktığını
Hiç anlamayacaksın
Ben bir vuslat sanıyorken bu ayrılığımızı
Gönlümün pas tutmuş zincirlerini kırıyorum
Bir zamanlar kendime bile anlatamadığım yanlarımla
suskun gecelerin içinden,
Hiçbir kelimenin uğramadığı sokaklardan geçerek
yavaşça, usulca ama kararlı bir yürüyüşle
sana geliyorum
Bakıyor gözlerim boş ufuklara
Dalıyor öylece sessiz sedasız
Dayanmaz yüreğim sensiz yarına
Hayal bile kurmak artık imkansız
Ne güzel başlamıştık biz seninle
Bırakıp gitti demişsin
Adımı nankör etmişsin
Herkes bırak öyle bilsin
Sebebini sen, sen bilirsin
Vicdanını dinlemelisin
Gidişinle susmayı öğrendim ben,
çünkü her cümlem adını kanatıyordu.
Bir daha dönmeyeceğini bile bile
kapıyı aralık bıraktım,
üşüsün diye değil,
dönersen içeri girebilesin diye…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!