Ben bir yangının bağrında üşüyen kül
Sen toprağın şakaklarında yeşeren kırmızı bir gül
Sıcak bir gülüşle irkilir gece
Işığın neşteri keserken karanlığın düğümünü
Göz bebeklerin henüz doğmamış, düşler aleminde
Gün o mahmur sesinle kavuşur tam aydınlığa
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta