Altı ekim iki bin on bir perşembe sabahıydı,
Gece vakti saat on iki kırk beş, bir civarıydı,
Kırmızı telefon çaldı arayan kodlu müşteriydi
Kod otuz iki yirmi beş kurultay yirmi yediydi.
Vardiya arkadaşı çekyata uzanmış uyuyordu,
Selami sessizce yola koyulmuş gidiyordu,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta