Tarlalar sürülmeyi, toprak tohumu bekler.
Kaç zamandır içimi yakar acı gerçekler.
Yel unutmuş harmanı, el unutmuş kirmanı
Tel unutmuş ozanı, öksüz köyler, tünekler.
Sahne almış oyunlar, bükülüyor boyunlar
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Kafiyeler yerli yerinde de şiir hoş bir final yapıp muhtevasında ifşa etmediği ana fikri sonuçta da izhar etmemiş ne yazık ki.
Hayırlı çalışmalar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta