şekilsiz cadıların karanlıklarında hiç bir ateş parlamaz,
kendini yıldız sanıp böbürlenen böcekler ayaklar altında ezilir.....
iki elim kanda olsa bırakır gelirim,
sıkışık zamanların çınlayan duraklarında beklemem ne gelecekse artık.....
ruhuna fısıldamadım,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta