Ne yalan söyleyim...
Yüreğim gelmek isterken,
Ayaklarım gitme, kal der gibi.
Gecenin rengine aldırmadan,
Gel-gitler yaşıyorum,içimde.
Özlemlerimi şeker diye atarken içtiğim çaylara
Özlediğimi anlıyorum.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Şeker kadar şiir kalemine saglık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta