Şeker sevgisizlikten oluyormuş meğer.
Baba varlığın varken yoktu şeker.
Sevgi sen nelere kadirsin bilir mi fertler?
Sorgu sual yok herkesler terler.
Şimdi ben kendimi seviyorum şekerden kalmadı eser.
Bir şekerle karşılaşınca otuttuyorum dizlerime
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta