Kendime has ağrılarım var benim.
Istıraplarım var, bir benim kalıbıma uygun.
Şehrin en yalnız en kokuşmuş günlerini sıyırıp
Atmışlığım var kabuğumdan içime peşi sıra.
Ben yeterince gebe kalmışım zaten.
Sis dolu, sırça bıyık, küf dolu, kalpak giyen
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta