kadıköy’de hep işi olan bir çift ayak gezinse
içimde nüfusu ikiye katlanır gidilecek yolların
herkesin beyninde ur halinde bir istanbul vardır
ayağa batan kırık cam keskinliğiyle acıtan
kan sermiş gibi yere düşünüyor yağmurlar
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta