Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Duygu yüklü ve büyük bir çoğunluğun duygularını yansıtan çok güzel bir şiir.Yürekten kutluyorum,saygılarımla...
Şehitler ölmez Vatan bölünmez
Şahsınızı ve şiirlerinizi tebrik ediyorum
selam ve duam ile
Ankara Rüzgarı Gurubu
ŞEHİTLERİME
Uzak baharların, çiçeği sensiz açar,
Hasret yüreğimde, alev alev hep yanar,
Ellerim koynumda, yüreğim sana ağlar,
Genç fidanlarımı, toprak koynunda saklar.
Laleler büyüdü, kabrinde açtı güller,
Sen gittikten sonra, hiç gülmedi gönüller,
Ağlıyorum her gün, pınar misali gözler,
Nur içinde yatın, ak kefenli şehitler.
Zerrin Özgür
tüm şehitlerimize Allah'tan rahmet diliyorum. Onlar hiç bir zaman ölmedi. Bizim içimizde yaşıyorlar..Duyarlı yürekleri her alkışlamışımdır, hala alkışlamaktayım. Allah razı olsun bu güzel şiirinizden dolayı.. Gönlümüze su serptiniz.
Selam ve muhabbetlerimle..
Canım abim bu ne demekten başka içimden bir koca bir hüzünden başka birşey gelmiyor...
ŞEHİTLER ÖLMEZ VATAN BÖLÜNMEZ...
Allah bizlerede nasip eylesin
ben senin yazan cızan ellerinden öpmezmiyim ugruna öldüğüm ....
ben de bu vatan ugruna sehit düşmüş tüm mehmetikleri rahmetle anıyorum..vatan sagolsun..
gurbetten saygılarımı iletirim cümlenize....dayanamıyorum bu tür şiirleri gurbet ellerde okumaya ..
selam ve dua ile..
Kafesin değeri, kuş'la ölçülür,
Mertebe yüksektir,gökte uçulur,
Şehide cennette, kapı açılır,
Ağlama sen anne,şehitler ölmez.
Muzaffer’im şehit,olmak muradı,
Kan ile yazılır, şehidin adı,
Bana da nasip et,Mevla’m bu tadı,
Ağlama sen anne,şehitler ölmez.
Sevgili Üstadım yüreğine sağlık
Şehitler ölmez
Vatan bölünmez
Ne mutlu Türk'üm diyene
selam ve duam ile
Dünya bilir türkün, yüce şan’ını,
Vatan,bayrak deyip, döker kan’ını,
Mevla’nın uğruna, verir can’ını,
Ağlama sen anne,şehitler ölmezDostlarım şehitlik,başımın tacı,
Gökteki melekler, size duacı,
Yüreğine, yüreğindeki sevdaya sağlık.
Şiir biharika olmuş.
Kutlarım
Şehitlerimize rahmet geride kalanlara sabır dilerim.
Sevgi ve Saygılarımla.
ilk tam puan benden
Anne yüreğinde, büyük bir acı,
Ağlama sen anne,şehitler ölmez.
Dünya bilir türkün, yüce şan’ını,
Vatan,bayrak deyip, döker kan’ını,
Mevla’nın uğruna, verir can’ını,
Ağlama sen anne,şehitler ölmezDostlarım şehitlik,başımın tacı,
Gökteki melekler, size duacı,
Anne yüreğinde, büyük bir acı,
Ağlama sen anne,şehitler ölmez.
şehitler ölmez.. şairler şehit şiirlerine can veriri.. ve hepsi yürekten tebrik edilir.. Allah cümle şehidimize rahmet kalanlarına sabır ihsan eylesin..
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta