Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Vatan sevgisi dedi mi akan sular durur bende. Yüreğinize sağlık der güze şiirinize şirimle katkıda bulunkak isterim.
Şehittir Adımız
Taş üstünde bu kaçıncı gecemiz, bilinmez,
Kaderde ne varsa o olur, asla silinmez,
Kaç mermi sıktık haine karanlıkta görünmez.
Yaşarsak gazi, ölürsek şehittir adımız,
Gölgesi olduk itlerin, elimizi toprağa gömmeyiz,
Güneşiniz olmuşuz bir kere, bilin ki sönmeyiz,
And içtik bu yolda bitirmeden dönmeyiz,
Yaşarsak gazi, ölürsek şehittir adımız,
Düşmanlar vermiş el ele, vatan bölünür mü sandılar,
Tarihe bir bakın, kaç millete köle olup kandılar,
Bu sefer bir başka mücadelemiz, kesin yandılar,
Yaşarsak gazi, ölürsek şehittir adımız,
Sabır taşı çatladı, bundan ötesi yalnızca şahadet,
Dönmek yok davadan, dönülürse adı ihanet,
Barışmış, demokrasiymiş yapmasınlar kehanet,
Yaşarsak gazi, ölürsek şehittir adımız,
Tarihe bakın tarihe, bugün milat olsun vatana,
Teröristle saf tutup mecliste nara atana,
And olsun ki al bayrağa sarılı yatana,
Yaşarsak gazi, ölürsek şehittir adımız,
Oğuz Alp Yüksel
Yüreğin özündeki sınırları zorlayan duyguların kara kalem üzerinde beyaz yapraklar üzerine harikulade aksi ....anlam ve anlatım bakımından mükemmeliyet ......Kutlarım Şairini...
Bir dünyalı olarak, terörü lanetliyorum. Terörün dini, vatanı, ırkı olmazki. Vatanımız ve komşu coğrafyalar üzerinde oynanmakta olan oyunların farkına varmak gerek. Gün birlik ve beraberlik günüdür. Dışarıdan emperyalıst güçlerce ısmarlanan demokrasiyi Irakta, Mısırda, Libya da görmekteyiz. Suriye' ye sıçratmış bulunmaktalar. Bu zincirin bir halkasıda biz olmayalım. Olmamak için sağduyulu ve uyanık olalım. Atalarımızın kanıyla bulanmış ve canlarıyla kazanılmış bu topraklar hepimize yeter. Şiirinizden dolayı sizi kutluyorum. Şehitlerimize Allahtan rahmet, ailelerine sabır ve başsağlığı diliyorum. Duyarlı yüreğinize sağlık. Şiirimi yorum olarak ekliyorum.
! Beraberdik Sorun Çıkmadı!
Vatan sevgisidir, hayatımın anlamı
Esaret içindeyse, neyleyim yaşamı
Boynumun borcudur bu, incitmem atamı
Ölürümde böldürmem, şu aziz vatanı
Her karış toprağı can - kan ile alındı.
Nice pir – evliya - ermiş mekân edindi.
Şu dünyada eş - benzeri yaratılmadı.
Ölürümde böldürmem şu aziz vatanı.
Bu vatan hepimizin böyle kalmalı
Kilim gibi türlü kültürlerle bezeli
Bu birlik inadına kardeşçe sürmeli
Ölürümde böldürmem şu aziz vatanı.
Gele gele beraberdik sorun çıkmadı
Vatan mı daraldı, beyinler mi bulandı
Atalarımız can, kanlarıyla kazandı
Ölürümde böldürmem şu aziz vatanı.
Antakya; 12.08.2010
Hasan Çekmecelioğlu
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta