Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
SU GİBİ ŞİİR GRUBU 5.HECE ŞİİR DEĞERLENDİRME PROJESİNE KATILDIĞINIZ İÇİN TEŞEKKÜR EDERİZ.....
ŞİİRİNİZ PROJEMİZDE İKİNCİ OLMUŞTUR...
______ŞİİRİNİZE YORUM DESTEĞİMİZ...
İbrahim COŞAR
Konu güçlü, anlatım güzel duraklarda iyi olunca mükemmel okunuyor şiir.
6+5= 11 lik hece ile yazılmış. Vurgu kuralına tam uyum sağlanmış. Koşma düzeninde yazılmış
bir şiir.Uyak ve radifler doğru kullanılmış.
Onur BİLGE
Konuya hâkim. Bütünlük var. Konu güncel. İnançla yiğitlik bir arada.
Yarım, tam ve zengin kafiyeler iyi ama kavuştak olmamış.
Ben sadece aksayan yanları yazmaya çalıştım. Güzellikleri anlatsam, çok uzar. Affedin.
Ahmet AKKOYUN
Bu da diğer şiirlerde sıkça görülen dar kafiyeler dolu, yeni bir şey yok
zengin kafiye yok, olmaz gelmez gülmez gibi
standart kafiyeler aşılarak şiire derinlik verilmeli eğer içi dolmayacaksa
şiiri uzatmaya gerek yok, vurucu olsun iki kıtada yeter
Burhanettin AKDAĞ
6+5=11 li hece şiiri, ayak kelimesi uyumsuz. Kafiyeler uyumlu, ayak dizeleri dörtlüklerdeki
ilk üç dizenin akışıyla manayı bütünleyemiyor. Daha güçlü ifade edilecek kelimeler seçilmeli.
Yoksa şiir mana olarak gerçekten güzel, daha güzel olması için üzerinde çalışılmalı.***
ŞİİR ÇALIŞMALARINIZDA BAŞARILAR DİLERİZ....
Kutluyorum sevgili Osman bey,
Şehitlerimiz için ne kadar yazsak acımız dinmez. Tebrik ediyorum duyarlı yüreğinizi.
Başarılarınızın devamı dileğimdir.
Selam ve sevgiyle.
şehit...
ulvi bir mertebe elbet vatanı için tereddütsüz emanetlerini verenlerin ve bizlerin gözündeki eşsiz değerleri...anlatımınızla değerlenen sözler...tebrikler...
selam olsun ey vatan dostu,
biz bugünleri yaşayacak millet miydik.
yaşatanlar utansın, bizlere böyle acıklı şehit şiirleri yazdıranlar utansın. bu vatanda yaşayıp kardeş görünüp kalleşler utansın. utanır mı acaba?
yüreğine sağlık üstadım. bakma böyle haykırışlarımıza. bunlşar yana yüreklerin feryadı.
şiirin de çok güzel olmuş. tebrik ediyoru sizi.
ve ölüdenizden tam puan gönderiyorum
Ramazan Uğur
Sık sık şehit haberleriyle yüreklerimizin dağlandığı şu günlerin üzerimizde/üzerinizde yarattığı etkiyi en güzel şekilde dile getirmişsiniz.
Kalleş kim, kardeş kim anlanır bugün..
Yüreğinize sağlık hocam..
En derin muhabbetlerimle sevgi ve saygılar..
Allah yolunda öldürülenleri sakın ölüler sanma. Bilakis onlar diridirler,
Rableri katında Allah`ın, lütfundan kendilerine verdiği nimetlerin sevincini yaşayarak rızıklandırılmaktadırlar.
Arkalarından kendilerine ulaşamayan (henüz şehit olmamış) kimselere de hiçbir korku olmayacağına ve
onların üzülmeyeceklerine sevinirler.
Al-i İmran suresi (170)
ve siz Bölücülük yapanlar, AB`ye kendini teslim edenler, bilinçli olarak Türk milletini asimile etme politikası izleyenler Ve siz bebek katilleri için hala af isteyenler:
BİRAZ VİCDANINIZ VARSA EĞER
U T A N I N! ! !
ÇOK ÇOK GÜZEL ,TEBRİKLER..
Bu şiir ile ilgili 7 tane yorum bulunmakta