Şehit Ramil den Mektup Şiiri - Yaren Atalar

Hayatımın Kadınına, Kızlarıma, Anneme ve Kardeşlerime…

Bu satırları size bir baba, bir eş, bir evlat ve bir kardeş olarak bırakıyorum.
Ulaşmayacağını bilerek yazıyorum.
Ama bilmediğiniz bir şey var:
Bazı sözler okunmak için değil, taşınmak için yazılır.

Hayatımın kadını…
Geride seni bıraktığımı sanma.
Ben seni yarım bırakmadım; sana güvendim.
Acıyı omurganla taşıyacağını, susarak konuşacağını, eğilmeden yürüyeceğini biliyordum.
Birlikte kurduğumuz hayatın yükü şimdi senin omzunda gibi duracak.
Ama bil ki o yük, benim yokluğumdan ağır değil.
Sen ayakta kaldıkça, ben düşmüş sayılmam.

Kızlarımızın başını dik tut.
Onlara güçlü olmayı öğretme; dik durmayı öğret.
Çünkü güç geçer, duruş kalır.

Deniz’im…
Beni hatırlayacak kadar yaşadın.
Omzuma başını koyduğun o anlar benim için yarım kalmadı.
Güçlü olmanı istemiyorum.
Zaten güç, insana sonradan eklenen bir şey değildir.
Senin içinde vardı.
Adımı taşırken başını eğme.
Bu isim sana yük olsun diye değil; yol olsun diye kaldı.

Yağmur’um…
Seni kucağıma alamadım.
Sesini duyamadım.
Doğduğunu göremedim.
Ama adını ben koydum.
Çünkü senden sonra bu eve düşecek olan her şeyin
sessiz, derin ve iz bırakan olmasını istedim.
Beni tanımayacaksın belki…
Ama bil ki seni görmeden sevdim.
Babansız büyüdüğünü düşünme.
Sen, babasıyla yürüyenlerden olacaksın.

Ve annem…

Beni en çok sen tanırsın.
Sesimi, susuşumu, başımı ne zaman eğdiğimi, ne zaman dik tuttuğumu…
Beni büyütürken ölümü öğretmedin.
Ama eğilmemeyi öğrettin.
Demek ki eksik anlatmamışsın.

Şimdi bana, bu acıya nasıl dayanacağımı soracaklar.
Onlara bir şey söyleme anne.
Dayanmak anlatılmaz; taşınır.
Ben senin yüreğinde büyüdüm.
Şimdi senin yüreğinde kalacağım.

Ağlama demiyorum sana.
Ama bil ki gözyaşların toprağa düşerse,
beni orada değil; kendinde ıslatırsın.

Hakkını helal et anne…
Sana doyamadım.
Ama adımı yere eğdirmeden bıraktım.

Ve kardeşlerim…

Aynı evin havasını soluduk.
Aynı suskunlukları paylaştık.
Ben öne düştüysem, siz arkamı kolladınız.
Ben sustuysam, siz anladınız.

Şimdi yokluğum size ağır gelecek.
Biliyorum.
Ama omzunuza yük olmayacağım.
Ben sizde bir eksiklik değil, bir hatırlatma olacağım.

Birbirinizi bırakmayın.
Annemize yaslanın.
Kızlarıma göz kulak olun.
Benim bıraktığım yerden değil,
birbirinizin kalbinden tutunun.

Benim yokluğum bir eksiklik değildir.
Bir duruştur.
Bir mirastır.
Başınızı eğmeyecek bir hikâyedir.
Gurur duyacağınız bir soyadıdır.

Sizi sevdim.
Bu sevgi bu dünyada tamamlanmadı.
Kavuşmayı mahşere bıraktım.
Çünkü bazı sevgiler zamana değil, hesaba yazılır.

Başınız dik olsun.
Gururla yürüyün.

Bazı kavuşmalar mahşere kaldı.
ALLAH YÂR OLSUN