Şehir Vurgun Yiyor Şiiri - Hamdi Bağcı

Ansızın çıkıyor karanlıklar sokak başlarından;
Her köşe başında bir vurgun,
Her adımda bir eksilme…
Bu kadar yarayı hangi şehir taşır omuzlarında?
Gün ortasında bile
Yalın bir sıkıntı çörekleniyor havaya.
Şehir…
Her defasında vurgun yiyor.

Cam gökdelenler gölge düşürüyor altlarına,
Gölgelerde kayboluyor insanlık
Çürümüş sözlerle,
Yüreklerini çalıyorlar birbirlerinden.
Kokuyor yollar, kelimeler, yüzler, ağızlar…
Merhameti unutmuş duygular geziyor her yerde,
Vurgunun asi müsebbipleri
Kendilerinin güzel olduğunu söylüyorlar utanmadan—
Oysa çirkinlikleri sokaklara çoktan sinmiş.
Şehir mahzun ve mahpus…
Vurgun yiyor;

Şafak ne kadar hızlı düşüyorsa içimize
İnsanlık da o hızla tükeniyor.
Her yer uzak artık,
Her yer yabancı en temiz sevda kelimelerine.

Her kırık adımda,
Her kayıp insanda,
Her çürüyen sözde…
Gün ortasında güneşin tadı yok—
Ne sıcaklık kalmış ne umut kırpıntısı.
Şehir vurgun yiyor;